Możemy być guru. Póki ludzie wierzą w to, że oni też nie zrozumią, że są za głupi, ogłupieni najwyższą matematyką. - Najwyższa matematyka obywa się bez modeli, nawet niewyobrażalnych. A nawet już cała współczesna matematyka, bo np. wektor już nie jest odcinkiem skierowanym ale uporządkowaną parą, a pochodna nie jest tangensem kąta nachylenia stycznej. Bo to co pomaga ludziom, przeszkadza najwyższym matematykom. - Podobnie jest we współczesnej fizyce, a w niej znaczy to, że jest jeszcze gorzej, z "niewyobrażalnymi modelami", czyli bez modeli.
    To nie moja droga, bo ja nie wątpię w to, że Świat nie jest taki głupi by być taki skomplikowany. - Przecież ja zbudowałem STW Einsteina w sposób trywialnie zrozumiały, euklidesowy, całą jej kinematykę, bez relatywistycznej metafizyki. Wszystkie wzory Einsteina wyprowadziłem z (wyobrażalnych!) modeli. A teraz szukam modelu próżni, by z niej wyprowadzić dynamikę, zamiast z niczego, na przykład z pustki.
    To znaczy taki miałem zamiar. Zmienić sposób myślenia, najpierw mój. 

    Już nie mówię, nawet nie myślę, o lecącym fotonie. Rozumiem że lecący foton nie jest fotonem - to sygnał który może ale nie musi być fotonem. Fotonem będzie dopiero po dotarciu do odbiornika, albo czymś innym, może neutrinem. - „Foton w locie” jest nieobserwowanym sygnałem (falą?), z niczym nie oddziaływuje. Najwyżej z innymi sygnałami, interferuje. Ale o tym żaden odbiornik nie wie. - Dopiero sygnał który z czymś oddziała (zostanie przez coś zauważony) może być tego czegoś fotonem. Tylko jego! Ale nie cząstką, raczej zjawiskiem, w tym czymś wybuchem. Tak jak dźwięk docierający do odbiornika. Ale gdy ktoś chce, powie że to uderzył kamień. - Interferują sygnały w locie, które znikają na ekranie, wzbudzając jego materię. To żaden dualizm, bo albo fala w locie, albo "cząstka" u celu, czyli eksplozja, śmierć np. w uchu, zmiana energii w inną energię, pobudzającą w nerwach neurony, itd.
    Bardziej dualna jest energia, bo albo kinetyczna, albo potencjalna, lub ta i ta. - „Fotonem” jest proces zmiany energii, praca. Przekazywanie energii sygnału odbiornikowi. Energii pocisku, celowi. 

    Ultradźwięki kruszą skałę, ale kto o tym nie wie, i nie chce wiedzieć, wymyśli niewidzialne twarde kulki. 

    Nie zastanawiam się nad tym czy foton dogoni foton, bo to nie ma sensu - wystarczy że sygnały interferują. 
    I nie czytam niereformowalnych, już nie potrafię się do tego zmusić.


PS. - Ale nie musicie we wszystko mi wierzyć. Na przykład że ponieważ naszą inteligencję stworzył nasz Świat, to musi ona wystarczyć do jego poznania - bo stworzył on także inteligencję glisty. I Einego. Ale powinniście pamiętać o jednym - że niewyobrażalne jest potrzebne szarlatanom i że wobec tego dobrze im z tym. Na dotychczasowych stanowiskach.
     A powyższego nie traktujcie jako teorii, lecz jako poszukiwanie do niej drogi. Teorią są już minichrony i teoria echolokalizacji. Moja kinematyka, zbudowana sygnałami o skończonych szybkościach.

    - A czy istnieją sygnały o nieskończonej szybkośći?
    Wyobraź sobie doskonale sztywny pręt AB. - Gdy przesuniesz (osiowo) jego koniec A, to koniec B też się przesunie - natychmiast. To tak jakbyś sygnał (energię) przesłał z nieskończoną szybkością. Z punktu A do B. - Jeśli próżnia byłaby „morzem Diraca”, gęsto upakowana jakimiś „elektronami”, to sygnały mogłyby w niej rozprzestrzeniać się nieskończonie szybko, i to z jednego końca Świata na drugi - natychmiast.

    Mogę o tym w nieskończoność ...